د فکر ټال کی زنګیده لیونی
بیا په زړګی می وریده لیونی
ما می د زړه ورته داغونه شمیرل
دا بی پروا وه خندیده لیونی
هسی بی درده بی احساسه نه وه
ځما په مینه پوهیده لیونی
ما چه اظهار ورته د مینی کوه
لکه د ګل به غوړیده لیونی
افغانی څومره ښی شیبی تیری شوی
چه په مالت کی اوسیده لیونی
