نه د زړه شور و غوغا شته
نه د مینی واویلا شته
نه په خیال د صورت مست یم
نه د خال د شوق هوا شته
نه خوږ غم د خوږو پیغلو
نه رنگینه مشغولا شته
نه مې تمه له چا کیږي
نه می هیله د وفا شته
نه جفا د بد رقیب وړم
نه مې غم د ښه آشنا شته
نه تیاره د تورو زلفو
نه د سپین بشر رڼا شته
چې له هر څه نه زړه سوړ شي
وایه نوره څه پروا شته!
فراغت مې غوره کړی
که دنیا شته، که عقبا شته
