181. نيمچه ملا سړی کفر ته باسي
182. هر ځلېدونکي ته ملغلره مه وايه
183. هر څوک خپل شے ښاغلی ګڼي
184. هر کار په حوصله کېږي
185. هره ورځ اختر نه وي
186. هره ورځ د بلې مور ده.
187. هېڅ ګل بې اغزي نشته
188. وچې خاورې په دېوال نه نښلي.
189. وخت سره زر دي
190. وخت ښه قاضي ده
191. ورور دې هغه ده چې په درد دې وخوري
192. وروري به کوؤ خو حساب تر مينځه
193. وسله هغه چې په لاس کې درغله.
194. وسله هغه ده چې په لاس کې دې وي
195. ياپل ګور يا خپل ګور
196. يار له کوڅې تير شو رنګ يې هېر شو
197. يتيم د ژړا عادت وي
198. يو انار سل بيمار
199. يو وايي کور مې درجار، بل وايي زه هم سترګې لرم.
200. ځمکه د خدای ده کور دې خپل
201. څاڅکي څاڅکي ډېرېږي
202. څه چې کرې هغه به رېبې
203. څو زحمت و نه ګالې راحت نه مومې
204. ډوبېدونکی هر بوټې ته لاس اچوي
205. ړوند رڼا نه پېژني
206. ښه چې کوې امېدواره اوسه، او بد چې کوې خبرداره اوسه
207. ښه کوه درياب ته يې اچوه
208. کبر زوال لري
209. کلاله وکه خپله سياله.
210. چې زه وايم زه يم، ته واېې زه يم ، نه به ته يې نه به
زه يم ، که تا ويل چې ته ېې ، زه وايم ته يې، هم به زه يم
او هم به ته ېې
211. د کوڅه ډبی سپي مه وېرېږه
212. د ميږي چې اجل راشي ، وزر ئې اوشي
213. ګوړه ګوړه وايه خوله به دې خوږه وي
214. سپي غپيږي كاروان تيريږي-
215. ړوند په خپل كور ښه پوهيږي-
216. توتان په وار پخيږي، ماشومانو ورته بيړه ده-
217. كارغۀ د شراكي قدم زده كولو، خپل هم تري هير شو-
218. تماشبين د نخښي منځ ولْې-
219. تشه لاسه، تۀ م دشمن يې
220. يو د لوږي مري، بل يْْْْْې سر نه پراټي لټوي-
221. په شګو غوړي مه اړوه-
222. كه د وريژو خوړل اسان وے ،منجا زامنو به خوړي-
223. تۀ به يې په مټ يوسي، دے به وائ كناټي مو دې اوخوږولو--
224. وينه په ويني نه وينځل كيږي-
225. ښځه په كور يا په ګور
226. خر يار كړه،مطلب پري بار كړه
227. د هري وني مه خوره، د يوي به د زهر شې
229. ترڅوچې ماشوم ونه ژاړي مورشيدې نه ورکوي
230. زوړ ملا ، زړې تراوې
231. يو خواته ډانګ وي اوبل خوا ته پړانګ
232. اسمان ته کوکې مه وهه
233. هم خرما او هم ثواب
234. د ښاره ووزه، خو د نرخه مه ووزه
235. په ډيرو ليوني خوشاليږي
236. مړه خيټه فارسي وايي--
237. يو بام دوي هواوي-
238. وهم دي كوم ځاي، درزا دې كوم ځاي
